Ardahan’ın karlı doruklarına inat, baharın müjdecisi rüzgarların uğultusuyla yola düşmüşlerdi. Sarıkız, bilgeliğin ve rehberliğin ışığı, asırlık pelerinini rüzgara emanet etmişti. Yanında, suyun sonsuz döngüsünü kalbinde taşıyan Atlas, adımlarını Ardahan’ın buz gibi sularına doğru atıyordu. Atlas’ın sağ kolu, gökyüzünün ve özgürlüğün simgesi Bulut, hafifçe süzülüyordu. Toprağın efendisi Aras, ellerini bereketli toprağa uzatmak için sabırsızlanıyordu. Ve nihayet, lezzetin ve yaratıcılığın sihirbazı Mira, hayallerle dolu sepetiyle bu ekibin neşesiydi.
Görevleri basitti ama bir o kadar da derindi: Ardahan’ın taştan Ahıska evlerini modernize etmek, onlara yeni bir ruh katmak ve bu evlerin bahçelerinde iklime uygun bitkilerle doğal tarımın inceliklerini araştırmak. Ama Ardahan, sadece taş evlerden ibaret değildi; her bir taşı, her bir sokağı geçmişin fısıltılarını taşıyordu.
Ekip, ilk durağı olan Çıldır Gölü’nün buz tutmuş yüzeyine vardığında, Sarıkız derin bir iç çekti. “Burada her şey, zamanın acımasızlığına direniyor,” dedi. “Bizim görevimiz, bu direnişi güzellikle taçlandırmak.”
Ahıska evleri, ilk bakışta sadece taştan yapılar gibi görünse de, içlerinde nice yaşamlar, nice anılar barındırıyordu. Atlas, evlerin su sistemlerini incelerken, Bulut ise çatılardan sızan her damlanın hikayesini dinliyordu. Aras, toprağı avuçladığında, toprağın dile geldiğini hisseder gibiydi. “Bu topraklar, cömertliğini bekliyor,” diye fısıldadı. Mira ise, her evin penceresinden içeri sızan ışıkla hayallere dalıyordu; hangi çiçeğin hangi bahçede en güzel açacağını, hangi sebzenin en lezzetli olacağını düşünüyordu.
Bir gün, yaşlı bir Ahıska kadını, ekip üyelerine kapısını açtı. Gözlerinde hüzün, dudaklarında ince bir gülümseme vardı. “Bu evler, bizim nefesimiz,” dedi. “Onları bırakırsak, biz de yok oluruz.” Mira, kadının elini tuttu. “Merak etmeyin ninem,” dedi. “Biz buraya, sizin nefesinizi canlandırmaya geldik.”
Sarıkız, Ahıska evlerinin mimarisini modern dokunuşlarla harmanlamak için ustalarla konuştu. Eskiyle yeniyi birleştiren bir köprü kurmayı hedefliyordu.
Atlas, yağmur sularını depolama ve yeniden kullanma sistemleri üzerinde çalışırken, Bulut evlerin havalandırma sistemlerini daha verimli hale getiriyordu. Aras, bahçeleri gezdi, Ardahan’ın sert iklimine dayanıklı lavanta, kekik, kuşburnu gibi bitkileri önerdi. Toprağı zenginleştirmek için doğal gübreler ve kompost teknikleri üzerinde durdu. Mira ise, her bahçeye bir ruh katmayı hedefliyordu. Kadınların en sevdiği çiçekleri, çocukların en sevdiği meyve ağaçlarını hayal etti.
Bir akşam, ekip bir Ahıska evinin bahçesinde toplandı. Kışın soğuk yüzü gitmiş, baharın ılık nefesi hissediliyordu. Mira, hazırladığı yöresel lezzetleri masaya koyarken, Aras bahçeye ilk fideleri dikiyordu. Atlas, kurduğu küçük sulama sisteminden akan suyu izlerken, Bulut yıldızlara bakıp gülümsüyordu. Sarıkız ise, etrafına toplanan Ardahanlıların gözlerindeki umudu görüyordu.
“Bir ev, sadece taştan ibaret değildir,” dedi Sarıkız. “Bir ev, içinde yaşayanların hayalleriyle, anılarıyla, umutlarıyla büyür. Biz buraya, bu evlere yeniden hayat vermeye geldik. Ve bu hayat, toprağın bereketiyle, suyun canlılığıyla, gökyüzünün özgürlüğüyle birleşecek.”
Kadının gözleri doldu. “Çok teşekkür ederiz,” dedi. “Bize sadece evlerimizi güzelleştirmekle kalmadınız, kalplerimizi de ısıttınız.”
Ekip, Ardahan’daki görevlerini tamamladığında, geride sadece modernize edilmiş Ahıska evleri ve yemyeşil bahçeler bırakmamışlardı. Toprağa umut ekmişler, suya hayat vermişler, insanlara geleceğe dair inanç aşılamışlardı. Ardahan’ın taş evleri, şimdi yeni nesillerin hayallerine ev sahipliği yapmaya hazırdı. Ve ekibimiz, bir sonraki maceralarına doğru yola çıkarken, kalplerinde Ardahan’ın sıcaklığını, gözlerinde ise verdikleri umudun ışıltısını taşıyorlardı.
