Sarı Kız yaşadığı ilçenin yüksek platosuna çıktığında gözleri ufka daldı. Ortasından kıvrıla kıvrıla geçen iki nehir, menderesler çizerek şehrin merkezine doğru akıyor, köprünün altında...
Bir varmış, bir yokmuş… Uçsuz bucaksız yaylaların ortasında, yan yana büyüyen iki kardeş gibi sevilen iki kız yaşarmış: Sarı Kız ve Kara Kız. Neşeleri...
Sarıkız ve Evi
Bir zamanlar dağların eteklerinde, taş duvarlarıyla dimdik duran eski bir ev vardı. Bu evin üstü tomruklarla örtülü, toprak damlıydı. İçinde küçük pencerelerden...
Nehirin kıyısında, kavak ağaçlarının gölgesinde eski bir su değirmeni vardı. Yıllar önce değirmen taşı hiç durmadan döner, köylüler buğdaylarını getirip öğütür, un torbalarıyla evlerine...
İlçenin biraz dışında, nehrin karşı kıyısında yüksekçe bir tepe vardı. Halk ona “Ayyıldızlı Tepe” derdi. Çünkü ay ışığı dolunay olduğunda, tepenin yamacında taşların dizilişinden...
Sarı Kız’ın yaşadığı ilçenin biraz dışında, çalılıkların ve sarmaşıkların sardığı eski taş kalıntıları vardı. Halk oraya “Embêrek” derdi. Taşların kimden kaldığı bilinmezdi; kimileri orada...
Bir zamanlar uzak diyarlarda, yemyeşil tepelerin ardında gizlenmiş bir köy vardı. Bu köyde yaşayan çocukların en büyük tutkusu atlara binmekti. Her sabah, köyün etrafındaki...
Bir zamanlar, ormanın kenarında küçük bir köyde yaşayan güzel mi güzel, sevimli mi sevimli bir kız varmış. Onun adı herkes tarafından “Kırmızı Başlıklı Kız”...
