Sarıkız yine sabahın ilk ışıklarıyla uyanmıştı. Kolundaki dijital saati cıvıl cıvıl bir sesle “07:07” dediğinde, gülümsedi. Bugün farklı bir gündü; çünkü gece televizyon izlerken bir haber duymuştu: “Uçak rotaları değişti!”
“Uçakların yolu mu olurmuş?” diye mırıldanmıştı kendi kendine. “Gökyüzü bu kadar genişken, neden belli yollardan gidiyorlar ki?”
Merakı dayanılmaz bir ateş gibi yüreğinde tutuştu. Hemen çantasını aldı, yanına bir parça peynir, biraz ekmek ve küçük dürbününü koydu. Köyün tepesine, en yüksek yamaca tırmandı. Gökyüzüne baktı; beyaz çizgiler bırakarak süzülen uçaklar, sanki göğün üstünde gizli bir harita üzerinden ilerliyordu.
Tam o sırada, birden rüzgârın içinden incecik bir ses geldi:
“Beni mi arıyorsun, Sarıkız?”
Sarıkız etrafına baktı ama kimseyi göremedi. Sonra bir ışık halesi belirdi; içinden mavi kanatlı, gümüş tüyleri parlayan bir kuş çıktı.
“Ben Rota Kuşu Anka,” dedi zarif bir sesle. “Gökyüzünün yollarını çizenlerin rehberiyim.”
Sarıkız şaşkınlıkla, “Yolları kim çizer ki? Gökyüzü uçsuz bucaksız!” diye sordu.
Anka kanatlarını açtı, gökyüzü bir anda şeffaf bir haritaya dönüştü. Işık çizgileri, kuzeyden güneye, doğudan batıya uzanıyordu.
“Bak işte,” dedi Anka, “bunlar hava yolları. Her biri birer görünmez patika. Pilotlar bu yolları izler, çünkü gökyüzü sandığın kadar boş değildir. Rüzgârlar, fırtınalar, diğer uçaklar… Hepsi bu yolların dışında kaosa dönüşür.”
Sarıkız büyülenmişti.
“Peki kim çizer bu yolları?” diye sordu.
Anka, gümüş gagasıyla gökyüzündeki bir noktayı işaret etti. Orada, bulutların arasında devasa bir kule belirdi. Üzerinde “Gökyüzü Haritacıları Merkezi” yazıyordu.
“İstersen seni oraya götürebilirim,” dedi kuş.
Bir an bile düşünmeden Sarıkız atladı Anka’nın sırtına. Göklerin denizinde, yıldızların arasından geçtiler. Bulutlardan köprüler, rüzgârlardan tüneller oluşuyordu. Nihayet büyük kuleye vardılar.
İçeride, gök mavisi pelerinli haritacılar masaların başında çalışıyordu. Ellerinde pusulalar, rüzgâr ölçerler ve sihirli haritalar vardı. Her biri bir uçak rotasını çiziyor, rüzgâr akımlarını dinliyor, dağların sesini ölçüyor, denizlerin üstündeki hava akımlarını okuyordu.
Başharitacı, yaşlı ama gözleri yıldız gibi parlayan bir kadındı.
“Hoş geldin Sarıkız,” dedi. “Biz, Gökyüzü Koruyucularıyız. Uçakların güvenle süzülmesi için rüzgârın kalbini dinler, bulutların ruhuyla konuşuruz. Her rota, gökyüzünün nefesine göre belirlenir.”
Sarıkız hayranlıkla izliyordu.
“Demek her uçağın yolu önceden çiziliyor,” dedi.
Kadın gülümsedi.
“Evet, ama sadece çizmekle bitmez. Her gün değişen hava, gökyüzünün nabzıdır. Biz o nabzı tutar, rotaları yeniden ayarlarız. İşte bu yüzden gökyüzü düzenlidir, tıpkı bir kalbin ritmi gibi.”
Anka kanat çırptı, kule pırıl pırıl ışıklara büründü.
“Şimdi artık sen de biliyorsun, Sarıkız,” dedi. “Gökyüzü rastgele bir yer değil; orası da yollarla, dostluklarla, dikkatle dokunmuş bir ağdır.”
Sabah olduğunda Sarıkız kendini yine köyün tepesinde buldu. Kolundaki dijital saat “08:08” diyordu. Gökyüzüne baktı; bir uçak, bıraktığı beyaz çizgiyle sanki ona el sallıyordu.
Sarıkız gülümsedi.
“Artık biliyorum,” dedi. “Gökyüzünün de kalbi var.”
Ve o günden sonra, her uçak geçtiğinde Sarıkız, gökyüzünün görünmez yollarında çalışan o sessiz haritacıları hatırladı.
