Bir zamanlar, herkesin yardımına koşan, yüzünden gülümsemesi hiç eksik olmayan Sarıkız adında dünya tatlısı bir çocuk varmış. Sarıkız o kadar iyi kalpliymiş ki, bir arkadaşı oyuncağını istese, içi gitse bile “Al senin olsun” dermiş. Biri oyun oynarken mızıkçılık yapsa veya yalan söylese, “Şimdi söylersem kavga çıkar, üzülür” diye susar, başını önüne eğermiş.
Sarıkız’ın boynunda, doğuştan var olan sihirli, şeffaf bir kese asılıymış. Ama bu keseyi sadece Sarıkız hissedebilirmiş.
Günlerden bir gün, ormandaki arkadaşlarıyla piknik yapıyorlarmış.
Bir arkadaşı, “Sarıkız, senin kurabiyeni ben yiyeyim mi?” demiş. Sarıkız aslında çok açmış ama “Hayır” derse arkadaşı onu sevmez diye korkmuş. Gülümseyerek, “Tabii, ye,” demiş.
Tam o anda, midesinde bir düğüm hissetmiş ve boynundaki şeffaf kesenin içine gri, minik bir çakıl taşı düşmüş.
Sonra başka bir arkadaşı, saklambaç oynarken hile yapmış. Sarıkız bunu görmüş. “Hile yapıyorsun!” demek istemiş ama “Aman şimdi oyun bozulmasın, tadımız kaçmasın,” diyerek susmuş.
Hooop! Kesenin içine, bir öncekinde daha büyük, sivri bir taş daha düşmüş.
Günler böyle geçip gitmiş. Sarıkız sustukça, “Hayır” diyemedikçe, içine attığı her sözcük bir taşa dönüşüp o kesede birikmiş. Kese o kadar ağırlaşmış, o kadar dolmuş ki, Sarıkız artık eskisi gibi koşamıyor, zıplayamıyormuş. O pırıl pırıl sarı saçlarının rengi solmuş, yanaklarının pembesi gitmiş. Sürekli yorgunmuş, sırtı ve omuzları ağrıyormuş.
“Neden bu kadar hastayım?” diye düşünmüş Sarıkız. “Ben herkese iyilik yapıyorum ama kendimi çok kötü hissediyorum.”
Bir gün, ağırlıktan yürüyemez hale gelip bir ağacın dibine çökmüş. Oradan geçmekte olan yaşlı, bilge Tırtıl, Sarıkız’ın halini görmüş. Tırtıl, yaprağının üzerinden eğilip sormuş:
“Güzel kız, senin sırtında neden koca bir dağ taşıyorsun?”
Sarıkız şaşırmış. “Benim sırtımda dağ yok ki, sadece çantam var.”
Tırtıl gülümsemiş. “Gözle görülen yükten bahsetmiyorum. Söyleyemediğin sözlerin, diyemediğin ‘Hayır’ların ağırlığı bu. İçine attığın her şey, seni taşa çeviriyor. Görmüyor musun? Işığın sönüyor.”
Sarıkız ağlamaya başlamış. “Ama Tırtıl kardeş, eğer ‘Hayır’ dersem, hatasını söylersem bana küserler, beni sevmezler diye korkuyorum.”
Bilge Tırtıl başını iki yana sallamış:
“Kendini sevmeyen birini, başkası gerçekten sevemez ki Sarıkız. Sen kendine kötülük yaparsan, başkasına nasıl iyilik yapacaksın? O taşları boşaltmazsan, bir daha asla uçurtma uçuracak kadar hafifleyemeyeceksin.”
Sarıkız anlamış. Omuzlarındaki ağrının sebebi, taşımak zorunda olmadığı yüklermiş. Derin bir nefes almış ve “Peki, ne yapacağım?” demiş.
“Gerçeği söyle,” demiş Tırtıl. “Sadece hissettiğini söyle. Sihir dürüstlüktedir.”
Sarıkız, güçlükle ayağa kalkmış ve arkadaşlarının yanına dönmüş.
Arkadaşı yine gelmiş, “Sarıkız, boya kalemlerini bana ver, ben kullanacağım,” demiş emreder gibi.
Sarıkız’ın eli titretmiş, kalbi küt küt atmış ama Tırtıl’ın sözünü hatırlamış. Derin bir nefes alıp, “Hayır,” demiş. “Şu an resim yapıyorum ve kalemlerime ihtiyacım var. İşimi bitirince verebilirim.”
Bir anda inanılmaz bir şey olmuş! Boynundaki o görünmez keseden koca bir taş düşmüş ve yere değer değmez rengarenk bir kelebeğe dönüşüp uçmuş. Sarıkız’ın omuzları hafiflemiş. Arkadaşı ise şaşırmış ama “Tamam, beklerim,” diyip gitmiş. Kimse ona küsmemiş, gökyüzü yıkılmamış!
Sonra, yalan söyleyen bir arkadaşına dönmüş. “Geçen gün oyunun kurallarına uymadın. Bu beni üzdü ve seninle oynarken eğlenmedim,” demiş.
Kesesinden iki büyük taş daha düşmüş, onlar da cıvıl cıvıl kuşlara dönüşüp göğe yükselmiş.
Sarıkız o gün, istemediği her şeye “İstemiyorum”, üzüldüğü her şeye “Üzüldüm” dedikçe, kesesindeki tüm taşlar kuşlara, kelebeklere, çiçeklere dönüşmüş.
Son taş da düştüğünde, Sarıkız’ın saçları yeniden güneş gibi parlamaya, yanaklarına kan gelmeye başlamış. Yeniden zıplamış, koşmuş. Anlamış ki; gerçek dostlar, o “Hayır” dediğinde de onu sevenlermiş.
Ve o günden sonra Sarıkız, dünyanın en iyi kalpli kızı olmaya devam etmiş. Ama bir farkla: Başkalarına “Evet” derken, kendine de “Evet” demeyi hiç unutmamış.
