Pers diyarının doğusunda, kimsenin tam olarak nerede olduğunu bilmediği gizli bir vadi varmış. Bu vadide, kerpiç evleri ve labirent gibi dar sokaklarıyla kimseciklerin bilmediği bir cüceler köyü yaşarmış. Köyün adı Makhunik’miş ve burada yaşayan cüceler, boyları kısa olsa da kalpleri kocaman, yürekli insanlarmış. Onların en değerli hazinesi ise, köyü her türlü kötülükten koruduğuna inanılan “Güneş Şarkısı” adını verdikleri kadim bir melodiymiş.
Güneş Şarkısı, atalarından miras kalmış, sabahın ilk ışıklarıyla söylenen, köyü bereketlendiren ve kötü ruhları uzaklaştıran bir ilahiymiş. Bu şarkı sayesinde Makhunik cüceleri nesiller boyu huzur içinde yaşamışlar. Ancak bir kış günü, kar hiç olmadığı kadar erken yağmış ve köyün en yaşlı ve bilgili bilgesi olan dede Kamran, hastalanmış. Kamran dede, şarkının melodisini son bilenlerden biriymiş ve hastalığıyla birlikte şarkının dizeleri de hafızasından silinmeye başlamış. Köyün neşesi solmuş, ekinleri kurumaya yüz tutmuş ve herkesin içine bir korku düşmüş.
Köyün en genç ve en cesur cücesi olan Arin, bu duruma dayanamamış. Arin, diğer cücelerden biraz daha uzun boylu ve meraklı, gözleri pırıl pırıl parlayan bir gençmiş. Kamran dedenin son sözleri kulaklarında çınlıyormuş: “Şarkının kayıp notaları, Yılanların Dağı’ndaki Işık Mağarası’nda saklı…”
Arin, köyün ileri gelenlerinden izin alarak bu tehlikeli yolculuğa çıkmaya karar vermiş. Yanına sadece su tulumu, biraz kuru üzüm ve dedesinden kalma küçük, ucu sivri bir hançer almış. Köyün yaşlıları onu uyardırmış: “Yılanların Dağı, dev yılanların ve gölge yaratıklarının yuvasıdır. Oradan sağ çıkana henüz rastlanmadı!” Ama Arin’in kararlılığı, korkusundan büyüktü.
Arin, yola koyulmuş. Günler süren yürüyüşün ardından Yılanların Dağı’nın eteklerine ulaşmış. Dağ, adı gibi dev yılanların ve zehirli böceklerin kol gezdiği, gölgelerle kaplı ürkütücü bir yerdi. İlk denemesinde, kocaman bir tarantula ağına takılmaktan son anda kurtulmuş. İkinci gün, vızıldayan bir akrep sürüsünden kaçarak yoluna devam etmiş.
Bir akşam, dağın derinliklerinde, uzaklardan gelen cılız bir ışık fark etmiş. Bu ışık, Kamran dedenin bahsettiği Işık Mağarası olmalıydı. Mağaraya doğru ilerlerken, mağaranın girişinde iki dev yılanın beklediğini görmüş. Yılanlar, tıslayarak ona doğru gelmişler. Arin, bıçağı ile cesurca savaşmaya başlamış. Yılanlar çok güçlüymüş ama Arin’in çevikliği ve cüce boyunun verdiği avantajla yılanların saldırılarından kurtulmuş. Nihayet bir anlık boşluktan faydalanarak yılanları alt etmeyi başarmış.
Mağaraya girdiğinde, içerisinin kristallerle parladığını görmüş. Duvarlarda eski, tozlu parşömenler asılıymış. Parşömenlerin üzerinde, unuttukları Güneş Şarkısı’nın notaları ve sözleri yazılıymış. Arin, heyecanla parşömenleri toplamış ve okumaya başlamış. Şarkının melodisi yavaş yavaş hafızasında canlanıyormuş.
Ancak tam o sırada, mağaranın en derininden ürkütücü bir hırıltı duymuş. Mağaranın gölgelerinden, devasa, tek gözlü bir trol belirmiş. Bu trol, Güneş Şarkısı’nı çalmak ve Makhunik cücelerini sonsuza dek karanlığa boğmak isteyen kötü bir büyücü tarafından görevlendirilmişti. Trol, Arin’in üzerine atılmış. Arin, küçük olmasına rağmen zekiydi. Trolün tek gözüne doğru parlayan bir kristali fırlatmış. Trol acıyla bağırmış ve bir an için kör olmuş.
Bu anı fırsat bilen Arin, parşömenlerle birlikte mağaradan fırlamış ve hızla Makhunik’e doğru koşmaya başlamış. Yol boyunca Güneş Şarkısı’nı mırıldanarak, notaların hafızasına kazınmasını sağlamış.
Arin köye döndüğünde, herkes onu umutsuzca bekliyormuş. Kamran dede son nefesini vermek üzereymiş. Arin, aceleyle Kamran dedenin yanına gitmiş ve parşömenleri göstermiş. Sonra derin bir nefes alıp şarkıyı söylemeye başlamış.
İlk başta sesi titrekmiş ama şarkının her dizesiyle sesi güçlenmiş. Diğer cüceler de ona katılmışlar. Köyün üzerinde sihirli bir enerji dalgası yayılmış. Kamran dedenin gözleri parlamış, yüzüne bir gülümseme gelmiş. Güneş Şarkısı, köyün üzerinde yankılanırken, ekinler yeniden yeşermeye, solan çiçekler canlanmaya başlamış. Köyün üzerine çöken kasvet dağılmış ve Makhunik, eski neşesine kavuşmuş.
Kamran dede, son bir nefesle “Güneş Şarkısı, ruhumuzun aynasıdır… onu asla unutmayın…” demiş ve huzur içinde gözlerini kapatmış.
Arin, köyün kahramanı olmuş. Güneş Şarkısı’nı kaybolmaktan kurtarmış ve köyüne umudu geri getirmişti. Makhunik cüceleri bir daha asla şarkılarını unutmamışlar. Arin’in maceraları nesilden nesile aktarılmış ve o günden sonra her sabah, köyün üzerinde Güneş Şarkısı’nın güçlü ve bereketli melodisi yankılanmış, köyü her türlü kötülükten korumuş.
